حمله به واحدهای صنعتی، آن هم در مقیاس فولاد خوزستان، صرفاً رویدادی نظامی نیست؛ بلکه یک پیام اقتصادی–اجتماعی دارد که نمیتوان آن را نادیده گرفت.
در میانه روایتهایی که تلاش میکردند حمله دشمن به کشورمان را در چارچوب فشارهای سیاسی یا پروندههای خاص مانند پرونده هسته ای و… توجیه کنند، هدف قرار گرفتن یک بنگاه تولیدی بزرگ، خیلی چیزها را روشنتر از قبل کرد: اینبار، نقطه اصابت نه یک تأسیسات نظامی، بلکه بخشی از زیست روزمره مردم بود.
فولاد خوزستان مجموعهای است با بیش از ۱۲۰ هزار سهامدار و معیشت هزاران خانواده که بهطور مستقیم و غیرمستقیم به آن گره خورده است. چنین بنگاهی، در ادبیات اقتصادی، بخشی از «زیرساخت اجتماعی تولید» محسوب میشود؛ جایی که تولید، اشتغال، بازار و زندگی به هم میرسند.
حمله به چنین ساختاری، بهمعنای هدفگرفتن یک حلقه از زنجیره اقتصاد مردم ایران است؛ حلقهای که قطع آن، آثارش در اشتغال، درآمد خانوار و زندگی آنان قابل مشاهده است.
زیرساخت های اقتصادی صرف نظر از دولتها و حتی حکومتها متعلق به ملتهاست.
دشمن پیشتر تلاش می کرد با ایجاد مرزبندی کاذب میان نظام و منافع مردم از طریق رسانه های وابسته، خود را مدافع ملت ایران جا بیندازد اما حمله به زیرساخت ها بخوبی نشان داد که آنها می خواهند به مردم ایران ضربه بزنند.
شرکتی که هیچ ارتباطی با صنعت نظامی ندارد در حالی مورد حمله قرار گرفته که زندگی دهها هزار نفر از مردم و کارگران به آن وابسته است.
آمریکا و رژیم صهیونیستی با این اقدام بار دیگر خودشان را در میان مردم ایران رسواتر از گذشته کرده اند و قطعا این اقدام ناجوانمردانه، باعث تقویت و استحکام پیوند ملت با نظام خواهد شد.
